واژه‌نامه‌ٴ بسيار مفصلي به‌نام لئي پِئيِن توسط سسو ـ ما كوانگ (يازدهم ـ 2) مورخ تأليف شد، كه‌شامل بيش از 31000 واژه است‌.1 اين حاكي از ميزان آثار لغوي است كه تا آن هنگام به دست چينيان‌ انجام گرفته بود. عجيب نيست كه آنان كنج‌كاوي‌هاي زبان‌شناسي خود را در جهات ديگري نيز توسعه‌ دادند. تائي‌تئونگ (سيزدهم ـ 2)، كوشيد تا حروف‌ِ چيني را به‌صورت كلي‌تر (از شكل ريشه‌اي آن‌) تنظيم كند، يعني براساس ريشه‌ٴ تصويرشان‌، و چوپوـ چئي رساله‌هايي نوشت كه در آنها از ريشه‌شناسي‌ حروف به‌صورتي كه در شو وِن آمده و از قواعد املايي آنها بحث كرد. وو ـ چئيو يِن قديم‌ترين رساله را در همه‌ٴ زبان‌ها راجع به مُهرشناسي نوشت‌.
جنبه‌ٴ ديگر زبان‌شناسي چين در سده‌هاي ميانه رساله‌هايي مربوط به علم كتيبه‌شناسي است‌، در زماني كه هيچ ملت ديگري به مسايل مربوط به آن توجهي نداشت يا به عبارت دقيق‌تر، هيچ ملت‌ ديگري چنين مسايلي را نمي‌شناخت‌. قديم‌ترين رساله‌ٴ كتيبه شناسي را او ـ يانگ شيو (يازدهم ـ 2) تأليف كرد؛ يك قرن بعد هونگ كوا (دوازدهم ـ 2) مجموعه‌ٴ بزرگي از كتيبه‌هاي سلسله هان را منتشر ساخت‌. پيش از كشف "استخوان‌هاي مقدس‌" (در سال 1899)،2 مسئله‌ٴ اصلي كتيبه‌شناسي چين‌ كتيبه‌هاي موسوم به "طبل‌هاي سنگي‌" بود، كه داراي نوشته‌هاي مفصل است و گمان مي‌رفت از زمان‌ سلسله چو (حدود 1027 ـ 256 پ‌م‌) باشد. درحدود سده‌ٴ دوازدهم چنگ چئيائو (دوازدهم ـ 2)كتيبه‌شناس‌، جرئت كرد بگويد "طبل‌هاي سنگي‌" مربوط به پيش از سلسله‌ٴ چو است‌! اين مسايل‌ قابل‌بحث را فضلاي چيني مطرح ساخته‌اند. من بارها به‌علايقي كه فرمان‌روايان مغول‌، به‌ويژه قوبيلاي‌